بلاکچین چگونه کار می‌کند؟ — مکانیزم، اجماع و کاربردهای عملی

بلاکچین فقط پشتوانه ارزهای دیجیتال نیست؛ یک دفترکل توزیع‌شده است که با حذف واسطه‌ها، شفافیت و اعتماد را در محیط‌های غیرمتمرکز ایجاد می‌کند. در این مقاله، سازوکار بلاکچین را گام‌به‌گام توضیح می‌دهیم؛ از بلوک و هش و گره‌ها تا اجماع، اثبات کار، اثبات سهام و تفاوت بلاکچین عمومی و خصوصی.

نویسنده: سعید فیضیان زمان مطالعه: ۸ دقیقه
نمودار مفهومی ساختار بلاکچین و زنجیره بلوک‌ها

مقدمه

بلاکچین یکی از مهم‌ترین فناوری‌های زیرساختی عصر دیجیتال است که با وعده حذف واسطه‌ها، افزایش شفافیت و ایجاد اعتماد در محیط‌های غیرمتمرکز شناخته می‌شود. بسیاری بلاکچین را فقط با ارزهای دیجیتال می‌شناسند، اما واقعیت این است که بلاکچین یک فناوری ثبت و هماهنگی داده‌هاست که می‌تواند در حوزه‌های گسترده‌ای مانند مالی، زنجیره تأمین، هویت دیجیتال، رأی‌گیری، مالکیت دارایی‌های دیجیتال و قراردادهای هوشمند نقش داشته باشد.

برای فهم اینکه بلاکچین چگونه کار می‌کند، باید آن را به عنوان یک دفترکل توزیع‌شده در نظر گرفت؛ دفترکلی که میان تعداد زیادی مشارکت‌کننده نگهداری می‌شود و بدون نیاز به یک مدیر مرکزی، درباره صحت داده‌ها به توافق می‌رسد. در ادامه، سازوکار بلاکچین را گام‌به‌گام و با جزئیات بررسی می‌کنیم.

بلاکچین چیست

بلاکچین در ساده‌ترین تعریف، یک پایگاه داده است که اطلاعات در آن به شکل بلوک‌های پشت‌سرهم ذخیره می‌شود. هر بلوک شامل مجموعه‌ای از داده‌هاست و به بلوک قبلی متصل می‌شود. این اتصال با استفاده از یک اثر انگشت دیجیتال به نام هش انجام می‌گیرد. چون هر بلوک به هش بلوک قبلی وابسته است، یک زنجیره ایجاد می‌شود و به همین دلیل به آن زنجیره بلوک‌ها گفته می‌شود.

اما نکته اصلی در بلاکچین فقط ساختار بلوکی آن نیست. تفاوت بزرگ بلاکچین با پایگاه داده‌های معمولی، توزیع شدن و اجماع است. یعنی داده‌ها روی یک سرور مرکزی نگهداری نمی‌شود، بلکه نسخه‌ای از دفترکل روی تعداد زیادی کامپیوتر در شبکه وجود دارد و برای ثبت داده جدید، شبکه باید به توافق برسد.

اجزای اصلی بلاکچین

برای اینکه بلاکچین را درست درک کنیم، باید چند مفهوم کلیدی را بشناسیم.

دفترکل توزیع‌شده

دفترکل توزیع‌شده یعنی داده‌ها هم‌زمان روی چندین گره شبکه ذخیره می‌شود. هر گره یک نسخه از تاریخچه را نگهداری می‌کند. اگر یک گره دچار مشکل شود یا خاموش شود، شبکه از کار نمی‌افتد، چون نسخه‌های دیگر همچنان وجود دارند. این ویژگی باعث افزایش مقاومت سیستم در برابر خرابی و حمله می‌شود.

بلوک

هر بلوک معمولاً شامل چند بخش اصلی است: داده‌ها، هش بلوک، و هش بلوک قبلی. داده‌ها می‌تواند تراکنش مالی، ثبت مالکیت، یا هر نوع اطلاعات دیگر باشد. هش یک مقدار خروجی ثابت از یک تابع رمزنگاری است که اگر داده‌ها تغییر کند، هش نیز کاملاً تغییر می‌کند. همین ویژگی باعث می‌شود دستکاری داده‌ها قابل شناسایی باشد.

هش

هش به زبان ساده یک اثر انگشت دیجیتال برای داده‌هاست. بلاکچین با استفاده از هش، بین بلوک‌ها اتصال ایجاد می‌کند و امکان می‌دهد هر تغییر در یک بلوک، کل زنجیره بعد از آن را به هم بریزد و فوراً آشکار شود. هش عامل اصلی ایجاد خاصیت تغییرناپذیری است.

گره‌ها

گره‌ها کامپیوترها یا سرورهایی هستند که نرم‌افزار بلاکچین را اجرا می‌کنند و در نگهداری و تایید دفترکل مشارکت دارند. بعضی گره‌ها فقط نسخه دفترکل را نگه می‌دارند و بعضی گره‌ها در تایید بلوک‌ها نقش فعال دارند. نقش گره‌ها بسته به نوع بلاکچین و مکانیزم اجماع متفاوت است.

بلاکچین چگونه یک تراکنش را ثبت می‌کند

فرآیند ثبت داده در بلاکچین را می‌توان به چند مرحله تقسیم کرد.

مرحله اول، ایجاد تراکنش

کاربر یک تراکنش ایجاد می‌کند. در شبکه‌های مالی، این تراکنش می‌تواند انتقال ارزش باشد. تراکنش شامل اطلاعاتی مانند فرستنده، گیرنده و مقدار است. برای اینکه دیگران مطمئن شوند این تراکنش معتبر است، فرستنده آن را با کلید خصوصی خود امضا می‌کند. امضای دیجیتال تضمین می‌کند که تراکنش واقعاً توسط مالک دارایی ایجاد شده و قابل جعل ساده نیست.

مرحله دوم، پخش شدن تراکنش در شبکه

پس از ایجاد تراکنش، آن تراکنش به شبکه ارسال می‌شود و گره‌ها آن را دریافت می‌کنند. این مرحله شبیه پخش شدن یک پیام در شبکه است. گره‌ها تراکنش را بررسی می‌کنند تا مطمئن شوند قوانین شبکه رعایت شده است، برای مثال فرستنده موجودی کافی دارد و امضای دیجیتال درست است.

مرحله سوم، قرار گرفتن تراکنش در مجموعه تراکنش‌های در انتظار

تراکنش‌های معتبر وارد یک صف انتظار می‌شوند تا در یک بلوک جدید قرار بگیرند. در شبکه‌های مختلف این صف ممکن است ساختار متفاوتی داشته باشد، اما ایده اصلی این است که تراکنش‌ها باید قبل از ثبت نهایی، بسته‌بندی شوند.

مرحله چهارم، ساخت بلوک جدید

در این مرحله، یک گره یا مجموعه‌ای از گره‌ها تلاش می‌کنند بلوک جدید بسازند. اینکه چه کسی بلوک را می‌سازد، به مکانیزم اجماع بستگی دارد. اجماع یعنی روشی که شبکه با آن تصمیم می‌گیرد کدام بلوک معتبر است و باید به زنجیره اضافه شود.

مرحله پنجم، اجماع و تایید بلوک

پس از ساخته شدن بلوک، شبکه باید آن را بپذیرد. گره‌ها بلوک را بررسی می‌کنند و اگر معتبر باشد، آن را به دفترکل خود اضافه می‌کنند. از این لحظه، تراکنش‌های داخل بلوک ثبت شده محسوب می‌شوند.

مرحله ششم، نهایی شدن و سخت شدن تغییر

وقتی بلوک جدید به زنجیره اضافه شد، تغییر آن بسیار دشوار می‌شود. زیرا برای تغییر داده‌های یک بلوک، باید هش آن تغییر کند و چون هش بلوک بعدی به آن وابسته است، باید همه بلوک‌های بعدی هم دوباره ساخته شوند. این کار در شبکه‌های بزرگ از نظر هزینه و زمان بسیار سنگین است و همین موضوع امنیت را تامین می‌کند.

اجماع چیست و چرا مهم است

در یک سیستم متمرکز، یک مدیر یا سرور مرکزی تصمیم می‌گیرد کدام تراکنش معتبر است. اما در بلاکچین چنین مدیری وجود ندارد. بنابراین شبکه باید روشی داشته باشد تا بدون اعتماد به یک نفر، درباره وضعیت درست دفترکل توافق کند. این کار با مکانیزم‌های اجماع انجام می‌شود.

اجماع سه وظیفه اصلی دارد: جلوگیری از تقلب، جلوگیری از دوباره خرج کردن، و هماهنگ کردن نسخه دفترکل میان گره‌ها. روش‌های اجماع انواع مختلفی دارند، اما هدف همه آن‌ها یک چیز است: ایجاد حقیقت مشترک در شبکه‌ای که هیچ مدیر مرکزی ندارد.

اثبات کار چگونه امنیت ایجاد می‌کند

یکی از مشهورترین مکانیزم‌ها، اثبات کار است. در این مدل، تولید بلوک جدید نیازمند انجام محاسبات سنگین است. گره‌های مشارکت‌کننده با صرف برق و توان پردازشی تلاش می‌کنند یک پاسخ رمزنگاری‌شده پیدا کنند. این فرایند باعث می‌شود شبکه امن بماند، از دوباره خرج کردن جلوگیری شود و اجماع درباره وضعیت صحیح دفترکل شکل بگیرد.

وقتی یک ماینر موفق می‌شود بلوک جدیدی ایجاد کند، شبکه آن را تایید می‌کند و در مقابل، پاداش دریافت می‌کند. این پاداش همان بیت‌کوین‌های جدیدی است که وارد چرخه می‌شوند یا معادل آن در شبکه‌های دیگر. علاوه بر این، ماینرها کارمزد تراکنش‌ها را نیز دریافت می‌کنند. بنابراین امنیت شبکه از طریق انگیزه اقتصادی تامین می‌شود.

امنیت این مدل از هزینه می‌آید. یعنی برای دستکاری شبکه، مهاجم باید مقدار عظیمی از توان پردازشی و انرژی را تامین کند که در شبکه‌های بزرگ بسیار دشوار و پرهزینه است.

اثبات سهام چگونه کار می‌کند

مدل دیگر، اثبات سهام است. در این روش، تولید بلوک جدید معمولاً بر اساس میزان دارایی قفل‌شده یا سهام مشارکت‌کنندگان انجام می‌شود. به جای مصرف انرژی سنگین، شبکه با سازوکارهای اقتصادی و جریمه‌ها تلاش می‌کند رفتار درست را تضمین کند.

اثبات سهام معمولاً از نظر مصرف انرژی کارآمدتر است و برای بسیاری از شبکه‌های جدید جذابیت دارد. اما طراحی دقیق آن اهمیت زیادی دارد، زیرا باید مطمئن بود که تمرکز قدرت در دست گروه کوچک ایجاد نمی‌شود و امنیت شبکه حفظ می‌گردد.

چرا بلاکچین تغییرناپذیر به نظر می‌رسد

بلاکچین را اغلب تغییرناپذیر می‌نامند، اما دقیق‌تر این است که بگوییم تغییر آن بسیار پرهزینه و دشوار است. دلیل اصلی این دشواری، زنجیره شدن بلوک‌ها با هش و وجود اجماع است. اگر کسی بخواهد یک تراکنش قدیمی را تغییر دهد، باید آن بلوک را تغییر دهد، هش آن عوض شود، و سپس تمام بلوک‌های بعدی را دوباره بسازد و در نهایت شبکه را قانع کند که نسخه جدید درست است. در یک شبکه بزرگ، این کار عملاً غیرعملی است.

بلاکچین عمومی و خصوصی چه تفاوتی دارند

بلاکچین‌های عمومی برای همه قابل استفاده هستند و هر کسی می‌تواند در آن تراکنش ثبت کند و تاریخچه را مشاهده کند. شفافیت بالا و عدم نیاز به مجوز از ویژگی‌های این مدل است.

بلاکچین‌های خصوصی یا مجوزدار معمولاً برای سازمان‌ها طراحی می‌شوند و مشارکت در آن‌ها محدود به اعضای تاییدشده است. در این مدل، سرعت و کنترل بیشتر است اما درجه عدم تمرکز و مقاومت در برابر سانسور معمولاً کمتر از بلاکچین عمومی است.

انتخاب میان این دو مدل بستگی به هدف دارد. برای پول دیجیتال غیرمتمرکز، بلاکچین عمومی معنا دارد. برای هماهنگی داده میان چند سازمان، بلاکچین خصوصی ممکن است کاربردی‌تر باشد.

کاربردهای بلاکچین فراتر از ارز دیجیتال

بلاکچین می‌تواند به عنوان زیرساخت ثبت و تایید داده در حوزه‌های مختلف استفاده شود. ثبت مالکیت دارایی‌های دیجیتال، ردگیری زنجیره تأمین، ثبت سوابق، قراردادهای هوشمند و سیستم‌های هویت دیجیتال از جمله کاربردهای رایج هستند.

نکته مهم این است که بلاکچین زمانی ارزش واقعی ایجاد می‌کند که مشکل اصلی یک سیستم، اعتماد و هماهنگی میان چند طرف مستقل باشد. اگر یک سازمان واحد به‌تنهایی مالک داده‌ها باشد و اعتماد وجود داشته باشد، پایگاه داده معمولی اغلب کارآمدتر است. بنابراین بلاکچین راه‌حل همه چیز نیست، بلکه راه‌حل مسائل خاص است.

جمع‌بندی

بلاکچین یک دفترکل توزیع‌شده است که داده‌ها را در قالب بلوک‌های زنجیره‌شده با هش ذخیره می‌کند و با استفاده از اجماع، بدون نیاز به مدیر مرکزی، درباره صحت اطلاعات به توافق می‌رسد. تراکنش‌ها با امضای دیجیتال ایجاد می‌شوند، در شبکه پخش می‌شوند، وارد صف انتظار می‌شوند و سپس در قالب بلوک جدید و پس از تایید اجماع به زنجیره اضافه می‌گردند. تغییر داده‌های ثبت‌شده دشوار است، زیرا هر تغییر نیازمند بازسازی بخش بزرگی از زنجیره و پذیرش آن توسط شبکه است.

در نهایت، بلاکچین را باید به عنوان فناوری اعتمادزدایی و هماهنگی در محیط‌های چندطرفه شناخت. این فناوری وقتی درست به کار گرفته شود، می‌تواند شفافیت، امنیت و کارایی را افزایش دهد و مدل‌های جدیدی برای انتقال ارزش و ثبت داده در اقتصاد دیجیتال ایجاد کند.

IG

برای دریافت تحلیل‌های دقیق روزانه و به‌روزرسانی سریع بازار (دلار، طلا، کریپتو و تتر)، استوری‌های اینستاگرام را دنبال کنید.

مشاهده تحلیل‌ها در اینستاگرام
بلاکچین فناوری دفترکل توزیع‌شده اجماع و اثبات کار ارزهای دیجیتال